Meerdaags wandelen, treinhikes en stops waar je hond welkom is.

Twee dagen wandelen door heide, heuvelachtig bos, landgoederen en groene stadsparken, met een overnachting midden in de natuur. Deze route begint bij station Rheden, loopt op de eerste dag over de Veluwezoom en eindigt bij WOODZ op Buitenplaats Beekhuizen. De volgende ochtend wandel je via Rozendaal, Klarenbeek en Sonsbeek verder naar Arnhem Centraal. Op dag één begint de route rustig bij station Rheden, waarna je al snel de natuur van de Veluwezoom in loopt. Je wandelt langs het bezoekerscentrum en over de glooiende paden rond de Posbank. Open heidevelden, bospaadjes en mooie uitzichten wisselen elkaar af. Door de hoogteverschillen voelt deze etappe als een echte hike, zonder dat de afstand te groot wordt. Aan het einde van de dag kom je uit bij Buitenplaats Beekhuizen. Hier kun je eten bij WOODZ en overnachten in een pod, lodgetent of cabin tussen de bomen. Een fijne plek om na het wandelen neer te ploffen en de volgende ochtend vanuit het bos weer op pad te gaan. De tweede dag loopt geleidelijk van natuur naar stad. Vanaf WOODZ wandel je door de omgeving van Beekhuizen en Rozendaal richting Arnhem. Via de groene routes rond Hoogte 80 en Park Klarenbeek bereik je Park Sonsbeek. Vanaf daar is het nog maar een klein stukje naar Arnhem Centraal. Zo eindigt de hike praktisch bij het station, zonder dat je een lange afstand door de binnenstad hoeft te lopen. De route is geschikt voor honden met een normale basisconditie. Houd rekening met hoogteverschillen, onverharde paden en mogelijk modderige stukken. Op grote delen van de Veluwezoom moet je hond aangelijnd blijven. Ook in verband met wild en grazende dieren is een lange lijn op veel delen de prettigste keuze. Neem voldoende water mee voor jezelf en je hond, zeker bij warm weer. Op de open heide kan het snel warm worden en onderweg zijn niet overal watertappunten.

Bergen in Nederland? In Markelo nemen ze dat woord serieus. Het Twentse dorp ligt tussen vijf heuvels die hier zijn achtergelaten door het landijs van 150.000 jaar geleden, en deze lus van 13 kilometer beklimt er drie. Steil wordt het nergens — de hoogste top telt 47 meter — maar de beloning is groot: telkens als het bos opengaat, kijk je ver uit over een golvend landschap van essen, houtwallen en weilanden. Onderweg stapelt de geschiedenis zich op. Op de Markelose Berg sta je stil bij het indrukwekkende Overijsselse verzetsmonument, verderop wandel je langs grafheuvels uit de late steentijd, zo'n vijfduizend jaar oud. Via een dorpsrand met molen en een bosgebied met een verrassend stukje heide bereik je de Herikerberg, het hoogste punt van de route, bekroond met een uitkijktoren uit 1890. De terugweg voert over de flanken van de heuvel, langs oude akkertjes en leemkuilen waar ooit bakstenen werden gebakken, en door een waterrijk natuurgebiedje terug naar het dorp. Voor je hond betekent dit rondje volop afwisseling in ondergrond en geur: bospaden, zandwegen, heide en dorp. Aangelijnd is hier de norm — je passeert weilanden met vee en kwetsbare natuur. In het centrum van Markelo wachten terrassen voor de welverdiende afsluiter.

Weinig wandelingen beginnen zo sprookjesachtig als deze: je stapt uit de auto en kijkt recht tegen een middeleeuws kasteel aan, compleet met torens en ophaalbrug. Vanaf daar duik je met je hond een landschap in waar rivieren elkaar bijna raken. Via het dorp klim je de dijk op en opent het rivierenland zich: weids, ruig en verrassend leeg. Het mooiste deel is het struingebied, waar geen pad ligt — jij en je hond kiezen zelf je weg door hoog gras, voor je hond één groot geurfestijn. Hier grazen Galloway-runderen, dus houd de lijn kort en maak een ruime boog om de kudde. Via de restanten van een oud verdedigingswerk aan het water wandel je door boerenland terug, met het kasteel als baken. Na afloop wacht een terras aan het kasteelplein waar je hond mee mag aanschuiven; ook op de binnenplaats van het kasteel is je hond welkom. Neem water mee (weinig schaduw op de dijk) en check bij nat weer de waterstand: de route loopt deels door uiterwaarden. De GPX is onmisbaar in het struindeel, waar routepaaltjes ontbreken. Hond aangelijnd welkom.

Sommige wandelingen voelen als een reis door de tijd, en deze is er zo een. Landgoed Slangenburg bij Doetinchem is bijna 600 hectare groot en deze lus van 12 kilometer laat je alle gezichten ervan zien: statige beukenlanen, stille bospaden, open weides en de monumenten die het landgoed zijn karakter geven. Je passeert de Sint Willibrordsabdij, waar benedictijnen wonen en de kapel de hele dag open is, en wandelt langs Kasteel Slangenburg, een zeventiende-eeuws kasteel dat tegenwoordig dienstdoet als gastenverblijf van het klooster. De geschiedenis is hier nooit ver weg tot aan een familiekerkhof in het bos toe. Voor je hond is dit een heerlijk gevarieerde snuffelwandeling: brede lanen om lekker door te stappen, afgewisseld met smallere bospaden vol geuren van ree en eekhoorn. Aangelijnd blijven is hier de regel én een kleine moeite. Het begin- en eindpunt maakt deze route af: restaurant 't Onland is al sinds 1790 een pleisterplaats aan de bosrand — vroeger voor voerlui en hun paarden, nu voor wandelaars en hun honden. Plan je pauze aan het begin óf het eind; onderweg kom je geen horeca tegen, dus water voor je hond gaat mee in de rugzak.

Een heerlijke rondwandeling van ongeveer 10,3 kilometer door het afwisselende landschap van Landgoed Den Treek-Henschoten. Vanuit het Paradijs wandel je over smalle bospaden en statige lanen richting open heidevelden, zandige heuveltjes en de waterrijke natuur rond ’t Langeveen en ’t Waswater. Onderweg verandert het landschap voortdurend, waardoor er voor hond én baasje veel te ontdekken en te besnuffelen valt. De route loopt grotendeels over onverharde paden. Trek bij nat weer stevige schoenen aan en neem zelf water en iets lekkers mee, want onderweg kom je geen horeca tegen. Honden moeten op het hele landgoed aangelijnd blijven en bezoekers mogen er alleen tussen zonsopkomst en zonsondergang wandelen. **Begrazingsgebied** lkjdlak dls. **Wolven**

Hoogveen is in Nederland zeldzamer dan je denkt. Maar in het Haaksbergerveen wandel je er dwars doorheen. Deze lus van 13 kilometer start bij de schaapskooi aan de rand van het gebied, waar de kudde huist en waar je terechtkunt voor koffie met iets lekkers erbij. Bewaar dat als beloning voor na afloop, want er wacht eerst een wandeling vol afwisseling: zandwegen langs akkers, ruige veenranden met weidse vergezichten, kleine vennen, stukjes bos en heide die in de nazomer paars kleurt. Bijzonder is het smalle grenspad: een tijdlang loop je letterlijk óp de grens met Duitsland, langs een eeuwenoude grenssteen. Hoogtepunt voor veel wandelaars (en honden met gevoel voor avontuur): het vlonderpad van bijna een halve kilometer dwars door het natste deel van het veen, tussen wuivend veenpluis. Op zonnige ochtenden warmen hier hagedissen op — houd de lijn dus kort en laat je hond op het pad, zodat dit kwetsbare gebied en zijn bewoners de rust houden die ze nodig hebben. Verderop wandel je over een dijkje dwars door een grote waterplas, met aan beide kanten metershoog riet vol vogelgeluiden: een snoepwinkel voor hondenneuzen en mensenoren. De route is niet met paaltjes gemarkeerd, dus de GPS-track is hier geen luxe maar noodzaak. Neem zelf water mee; het open veen biedt weinig schaduw.

Deze wandeling heeft alles wat een treinwandeling zo fijn maakt: je stapt uit op het ene station, loopt een dag (of twee halve dagen) door totaal verschillende landschappen, en stapt aan de andere kant gewoon weer in. Vanaf station Ede-Wageningen duik je vrijwel meteen het groen in. De eerste etappe voert zuidwaarts door de bossen op de flank van de Veluwe: zandpaden, oude beuken en de geuren van ree en das voor je hond. Langzaam loop je bergafwaarts richting Wageningen, waar de verrassing van de route wacht: de Wageningse Berg. Halverwege ligt hier een hotel met restaurant en uitzicht over het rivierdal — de logische plek voor een lange lunch, of voor een overnachting als je er een tweedaagse van maakt. Pal ernaast ligt het Belmonte Arboretum: een vrij toegankelijke bomentuin op de helling, waar je hond aangelijnd mee mag en waar je in het voorjaar tussen bloeiende magnolia's en kersenbomen over de Rijn uitkijkt. De tweede etappe is het spiegelbeeld van de eerste: geen bos maar rivier. Je daalt af naar de Nederrijn en volgt de dijk westwaarts, met de uiterwaarden en het water aan je linkerhand. Let op: het natuurreservaat de Blauwe Kamer zelf is verboden terrein voor honden — de route blijft daarom op de dijk, waar het uitzicht over dit ruige gebied er niet minder om is; met een beetje geluk zie je de wilde runderen en paarden vanaf een veilige afstand grazen. Het slotstuk is meteen het hoogtepunt: de Grebbeberg. Een echte klim (naar Nederlandse maatstaven), een indrukwekkend oorlogsverleden en bovenaan een uitkijkplatform waar je ruim vijftig meter boven het rivierdal hangt. Vandaar is het nog een klein stuk dalen naar station Rhenen, dat aan de bosrand ligt — je stapt bijna rechtstreeks van het wandelpad de trein in.